Een tandarts zei laatst: "Wij weten vaak al bij de eerste intake dat een conventionele prothese kansloos is. Toch moeten we het doen voor de vergoeding. Het voelt niet ethisch…"
Een dure omweg in ons zorgsysteem
Vanuit mijn beroep spreek ik dagelijks veel tandartsen, zo ook over de problemen waar zij en hun patiënten in de praktijk tegenaan lopen. Een onderwerp dat keer op keer de gemoederen blijft bezighouden, is het klikgebit bij patiënten met een platte onderkaak. Iedereen weet wat in dergelijke gevallen de beste oplossing is, een implantaatgedragen gebitsprothese, maar het huidige zorgsysteem maakt die weg vaak onnodig ingewikkeld en duur.
Een inefficiënt traject
Na het trekken van de tanden en kiezen krijgt de patiënt een immediaatprothese, een tijdelijke voorziening die direct wordt geplaatst. Een immediaatprothese wordt in de meeste gevallen niet vergoed in combinatie met implantaten, tenzij er sprake is van aanvullende dekking of een specifieke medische indicatie. De regelgeving eist dat er eerst een definitieve prothese wordt vervaardigd en pas daarna mag een aanvraag voor implantaten worden ingediend. In de praktijk betekent dit dat patiënten eerst twee tussenstappen moeten doorlopen:
1: Een immediaatprothese.
2: Een definitieve prothese die na enkele maanden alweer vervangen wordt.
3: Een klikgebit dat wel goed functioneert.
Deze aanpak is in veel gevallen niet alleen onhandig voor de patiënt, maar ook onnodig kostbaar voor de zorg als geheel. De vergoeding voor een implantaatgedragen prothese is vastgelegd in het basispakket van de Zorgverzekeringswet. Volgens de richtlijn moet eerst geprobeerd worden of een gewone volledige prothese voldoende functioneert. Pas als dat niet lukt, mag een verwijzing volgen voor implantaten. De conventionele prothese is dus een vereiste stap om de medische noodzaak te kunnen onderbouwen.
Een inefficiënte en dure weg naar een klikgebit
Na de initiële intake zien we vaak dat een conventionele prothese geen optie is voor de patiënt. Toch dwingt het huidige systeem ons om deze stap te zetten, puur voor de vergoeding. Dit leidt tot frustratie bij zowel tandartsen als patiënten. Het traject van een immediaatprothese naar een definitieve prothese en uiteindelijk een klikgebit is niet alleen inefficiënt, maar ook kostbaar voor alle betrokkenen.
Een alternatieve aanpak
Er zijn genoeg argumenten om het beleid omtrent het plaatsen van een klikgebit te heroverwegen. Het direct plaatsen van implantaten bij patiënten met aantoonbare medische noodzaak kan niet alleen leiden tot een beter resultaat voor de patiënt, maar ook tot aanzienlijke besparingen in de zorg. Door het beleid aan te passen en te laten aansluiten bij de praktijk, kunnen we een efficiënter en effectiever zorgtraject realiseren.
